strict warning: Declaration of views_plugin_style_default::options() should be compatible with views_object::options() in /var/www/vhosts/tedproducties.nl/httpdocs/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_style_default.inc on line 0.

Sjaaltje 2x

Sjaaltje

 

‘Laat ik hem niet vallen?’, vraagt mijn oma zacht als ik haar Teuntje in de armen geef. ‘Nee oma, je laat hem echt niet vallen.’ Mijn omaatje, die in de loop der jaren steeds vergeetachtiger is geworden, houdt  wiebelig maar trots haar derde achterkleinkind vast. En hoe langer ze Teun in haar armen heeft, hoe zelfverzekerder ze wordt. Ze lacht en zingt en adviseert mij tegelijkertijd hem twee keer per dag in bad te doen, vaker zijn neusje schoon te maken en hem niet te laten liggen als hij huilt in bed. Ze babbelt honderduit. De babytips volgen elkaar in sneltreinvaart op, en ook de adviezen die zij ooit van haar oma kreeg –‘die was baker’- worden gedeeld. ‘Als je hem naar een oppasadresje brengt, geef hem dan een van jouw sjaaltjes mee. Daar zit jouw geur op en dan ben je toch dicht bij hem.’

Ik heb maar één foto van oma met Teun. Vijf maanden na zijn geboorte overlijdt ze. Ik koester die ene foto, waar ze niet eens duidelijk op staat. Haar gezicht is weggedraaid; ze kijkt naar Teun en niet in de camera. 

Als Teun op het kinderdagverblijf moeite heeft met slapen, denk ik aan oma. ‘Als je hem naar een oppasadresje brengt, geef hem dan een van jouw sjaaltjes mee.’ Ik zie oma voor me: een sjaaltje om haar hoofd als het regent, een keurig sjaaltje om haar nek op een feestelijke dag. Maar ik heb geen sjaaltjes. En dus loop ik een dag lang met een doekje onder mijn shirt. Het doekje gaat mee naar het kinderdagverblijf. Teun slaapt beter. Met mama én oma dichtbij. 

 

 

Sjaaltje

 

Met twee vloeiende bewegingen strikt de eigenares van de boutique in Bergen Binnen het witte zijden sjaaltje om mijn nek. Het staat fantastisch. Ik mag even oefenen en verdomd, het lukt me om het sjaaltje net zo voorbeeldig om mijn hals te draperen. Daarbij verdwijnt het lelijke litteken van de hartoperatie volledig uit zicht. Kijk, daar heb je wat aan en ik koop niet alleen het witte sjaaltje, maar neem ook de lila erbij. 

De volgende dag sta ik uren voor de spiegel met het witte zijden sjaaltje, maar krijg het niet meer in die nonchalant ogende, maar o zo geraffineerd gevouwen look. Ik gooi het ding weer in de vertrouwde Chelsea Knot (ooit door David Beckham tot modehit gebombardeerd). Ik vouw het kreng dubbel, leg hem om mijn nek en steek de uiteinden door de lus en bekijk het effect. Mijn hoofd wordt een geheel met mijn romp waar ook nog eens een dikke witte prop om gewikkeld zit. Exit leuk wit zijden sjaaltje. 

Toch wil ik niet altijd in hooggesloten tops door het leven. Maar met dat litteken, geflankeerd door een aantal dieppaarse couperoseplekken, open en bloot in een truitje met v-hals vind ik echt niet kunnen. Ik herinner me het zwart met witte stippen sjaaltje uit de Linda. dat ergens in de kast moet liggen. Hebbes! Maar dat blijkt een vierkant hoofddoekje en hoort volgens mij om je hoofd zodat je zonder haarzorgen in een cabrio kunt rijden. 

De visagiste van het Franse cosmeticamerk probeert met de groene camouflagestick de paarse plekken te verdoezelen. Nu ogen de plekken grijs. Dan zie ik in de etalage van mijn favoriete modewinkel in dezelfde straat een prachtige citroengele top. Met uitgesproken v-hals. Ik twijfel. Ik pas. En ik keur. Dan zie ik het opeens voor me: verbergen hoeft helemaal niet. Die akelige sjaaltjes kunnen me gestolen worden en een voetbalvrouw ben ik ook nooit geweest.